Sag, wo ist dein schönes Liebchen

Ἀγάπαγαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλονε,
μὰ δίχως γι’ αὐτὸ νὰ μιλήσουν.
Μὲ μῖσος ἀλλάζανε βλέμματα,
κι ἀπὸ ἔρωτα θέλαν νὰ σβύσουν.

Ἐχώρισαν ἔπειτα, φύγανε,
μὲς στὄνειρο μόνο εἰδωθήκαν.
Πεθάνανε πιὰ καὶ δὲν ἔμαθαν:
ἐμίσησαν ἢ ἀγαπηθήκαν;

Heinrich Heine

Ὅταν πιὰ θἆμαι κουρασμένη
δῶ νὰ ζῶ μόνη καὶ ξένη
χρόνους ἀβίωτους,
θὰ πάω νὰ δῶ τὴ χώρα ποὖναι
οἱ ποιητὲς καὶ καρτεροῦνε
μὲ τὸ βιβλίο τους.

François Villon, σκιά μου φίλη,
ποὺ ταπεινὰ καθὼς οἱ γρύλλοι
ἐτραγουδοῦσες,
πόσο ἡ ψυχή μου θὰ σ’ ἐπόνει,
ὅταν σ’ ἐπρόσμενε ἡ ἀγχόνη
κ’ ἔκλαιαν οἱ Μοῦσες!

Τάχα τρεκλίζοντας ἀκόμα,
Βερλαίν, κρατᾶς αὐλὸ στὸ στόμα,
δεύτερος Πάν,
πάντα εἶσαι ἁπλὸς καὶ θεῖος ἐσύ,
μεθώντας μὲ οἶστρο, μὲ κρασί,
pauvre Lélian;

Καὶ τέτιο ἂν εἶχες ριζικό,
ποὺ ἄλλο δὲν εἶναι πιὸ φριχτό,
Ἑρρῖκε Χάϊνε,
οὔτ’ ἔτσι ὡραῖο σὰν τὸ δικό σου,
στὰ χέρια μου τὸ μέτωπό σου
γύρε καὶ πράϋνε.

Ἐμένα διάβηκε ἡ ζωὴ
ὅλη ἕνα δάκρυ, ἀπ’ τὸ πρωὶ
ἕως τὴν ἑσπέρα.
Κι ἄλλο πιὰ τώρα δὲ μοῦ μένει,
παρά, θεοί μου ἀγαπημένοι,
νἄρθω ἐκειπέρα.

Comtesse Mathieu de Noailles

—Νὰ πεθάνω, θέλω τώρα, Χριστέ μου»,
ἐψιθύρισε τρυφερά.
—«Νὰ πεθάνη κανεὶς ἀπὸ χαρά,
κυρία, δὲν ἄκουσα ποτέ μου».

Ἀλλ’ ἐκείνη, καθώς, ἄξαφνα ὀρθή,
χάμου τὸν κορσέ της ἐπάτει:
—«Ἤταν ὄνειρο, λέει, καὶ φρεναπάτη.
Ἄ, πῶς εἴχατε γυμνωθεῖ!

Paul-Jean Toutlet

Γιὰ νὰ ξεχάσω τὸ ἄπειρο,
τώρα θ’ ἀναπολῶ
τὴ χρυσὴ μέθη τοῦ ἔαρος,
τὸ κῦμα τὸ ἁπαλό,

κ’ ἐκείνη ποὺ ἐβημάτιζε
σὲ πάρκα ἐρημικά,
ἀγάπη, ὦ φύλλα κίτρινα,
ὦ ρόδα νεκρικά.

Paul-Jean Toutlet

Κυριακή. Σ’ ἕνα βαπόρι
στριμωχτήκαν μπουρζουάδες.
Ξεφωνίζει κάθε ἀγόρι,
ξεμυξίζουν οἱ μαμάδες.

Τὰ σκυλιὰ δὲ λογαριάζουν,
ὀ Σηκουάνας πὄχει πνίξει,
δὲ φοβοῦνται, διασκεδάζουν
τὴν εὐγενική τους πλήξη.

«Ὤ, τί ζέστη, Θεέ μου, βράζει!»
βεβαιώνουν οἱ κυρίες,
κ’ ἐπιπόλαιες καὶ γελοῖες,

ξεκουμπώνοντας μὲ νάζι
τὰ χυδαῖα ντεκολτέ τους,
διευκολύνουν τοὺς ἐμέτους.

Laurent Tailhade

Μέσα στοὺς τάφους κατοικῶ, μόνο οἱ νεκροὶ μ’ ἀκοῦνε,
ἐχθρὸς πάντα θανάσιμος θὰ μείνω τοῦ ἑαυτοῦ μου,
οἱ ἀνίδεοι καὶ οἱ ἀχάριστοι τὴ δάφνη μου κρατοῦνε,
ὀργώνω κι ἄλλοι χαίρονται τὸ κάρπισμα τοῦ ἀγροῦ μου.

Κανένα δὲ ζηλοφθονῶ. Ἡ ὀδύνη τί μὲ νιάζει,
τριγύρω τὸ ἀκατάλυτο μῖσος, ἡ καταφρόνια!
Ἀρκεῖ μόνο ποὺ ὅσες φορὲς τὸ χέρι μου σὲ ἀδράζει,
ὁλοένα πιὸ τερπνὰ ἀντηχεῖς, ὦ λύρα μου Ἀπολλώνια.

Jean Moréas

Ἐσὺ ποὺ μόνη ἀπὸ ψηλά, δεσπόζοντας τὰ πάθη,
λάμπεις καὶ μὲ φυλάσσεις,
ὅπως ὁ ἔναστρος οὐρανὸς βέλη ρίχνει στὰ βάθη
νυχτερινῆς θαλάσσης,

ὦ θεσπεσία ποίησις, μὲ κάποιο αἰθέριο ντύμα
τύλιξε τὴν καρδιά μου,
νὰ γίνω τώρα ὁ ἄνεμος, τὸ νερὸ καὶ τὸ κλῆμα,
ὁ ἄγριος κρίνος τῆς ἄμμου.

Νὰ μεγαλόνω πάντοτε, στὰ πόδια μου νὰ νιώσω
ὅ,τι λατρεύουν οἱ ἄλλοι,
νὰ μεγαλόνω σὰν τὸ δρῦ, κ’ ἔπειτα νὰ τελιώσω
σὰ μιὰ φωτιὰ μεγάλη.

Jean Moréas

Ἡ μοῖρα σου πάντα σκληρή, μὰ ἐσὺ τὴ δυστυχία
περιφρονεῖς, ἀναγελᾶς,
μέσα στὴ θύελλα τέρπεσαι, μέσα στὴν τρικυμία
τὴ λύρα κρούεις, ἀντιπερνᾶς.

Ποιητή, οἱ ἄνθρωποι θἄλεγαν πὼς εἶναι οἱ στίχοι σου ἕνα
παιχνίδι μάταιο, παιδικό.
Μὴν τὸ πιστεύεις. Ἔχουνε ὁ Ἀπόλλωνας γιὰ σένα
κ’ οἱ Μοῦσες ἔπαθλο ἱερό.

Ἄφισε νὰ γεννιοῦνται αὐτοῦ, κοίταξε ἐκεῖ νὰ σβύνουν
οἱ ἐνάρετοι καὶ οἱ πονηροί,
ἀφοῦ ὅλα γύρω γίνονται μονάχα γιὰ νὰ δίνουν
στὰ ποιήματά σου μιὰ ἀφορμή!

Jean Moréas

Περνοῦσε ἡ ζωή μου, γλέντι ἀληθινό,
δίχως μετάνοια μήτε χαλινό,
κ’ ἐπήγαινα, παιχνίδι κάθε ἀνέμου.
Τώρα παραξενεύομαι γιατὶ
ὁ θάνατος νὰ μὲ συλλογιστῆ,
ποὺ δὲν τὸν συλλογίστηκα ποτέ μου.

Mathurin Régnier

Πέστε μου ποῦ, σὲ ποιὸ μέρος τῆς γῆς,
εἶναι ἡ Φλώρα, ἡ ὡραία ἀπὸ τή Ρώμη
ἡ Ἀλκιβιάδα, κ’ ὕστερα ἡ Θαΐς,
ἡ ξαδέλφη της μὲ τὴ χρυσὴ κόμη;
Ἠχὼ ἁπαλή, σκιὰ σὲ λίμνη, τρόμοι
τῶν φύλλων, ροδοσύννεφα πρωινά,
ἡ ἐμορφιὰ τους δὲν ἔδυσεν ἀκόμη.
Μὰ ποὖναι τὰ χιόνια τἀλλοτινά;

Ποὖναι ἡ ἀγνὴ καὶ φρόνιμη Ἑλλοΐς;
Γι’ αὐτὴν εἶχε τότε καλογερέψει
ὁ Πέτρος Ἀμπαγιάρ. Ἄλλος κανεὶς
ὅμοια στὸν ἔρωτα δὲ θὰ δουλέψη.
Κ’ ἡ βασίλισσα ποὺ ἔκαμε τὴ σκέψη
κ’ ἔριξε στὸ Σηκουάνα, ἀληθινά,
τὸ σοφὸ Μπουριντὰν γιὰ νὰ μουσκέψη;
Μὰ ποὖναι τὰ χιόνια τἀλλοτινά;

Ἡ ρήγισα Λευκή, ρόδον αὐγῆς,
μὲ τὴ φωνή της τὴ γλυκὰ ἀκουσμένη,
ἡ Βέρθα, ἡ Βεατρίκη, ἡ Ἀρεμβουργὶς
τοῦ Μαίν, ἡ Σπαρτιάτισα ἡ Ἑλένη,
κ’ ἡ καλὴ Ἰωάννα ἀπὸ τὴ Λορραίνη,
ὅλες ἀνοίξεως ὄνειρα τερπνά,
ἡ ἀνάμνησή τους ζωηρὴ ἀπομένει.
Μὰ ποὖναι τὰ χιόνια τἀλλοτινά;

Πρίγκιψ, ἂν τὶς ἀναζητεῖτε τώρα,
τάχα θὰ τὶς εὕρετε πουθενά,
τάχα θὰ ὑπάρχουν σὲ καμμιὰ χώρα;
Μὰ ποὖναι τὰ χιόνια τἀλλοτινά;

François Villon

Ἀφοῦ κ’ ἡ τελευταία ἐχάθη μάχη,
τρεῖς ἱππεῖς ἐπιστρέφουνε μονάχοι.

Ἀπὸ βαθειὲς πληγὲς τὸ αἷμα ρέει
ζεστό, τἄλογο σκύβει νὰ τὸ εἰσπνέη.

Ἀπὸ τὴ σέλλα τὸ αἷμα τἀναβάτου,
κι ἀπὸ τοὺς χαλινούς, ἔφτασε κάτου.

Ἀγάλι ἀγάλι τἄλογο πηγαίνει,
ἀλλὰ τὸ αἷμα τρέχει καὶ πληθαίνει.

Οἱ τρεῖς ἱππεῖς πηγαίνουν πλάι πλάι,
ὁ ἕνας στὸν ἄλλο γέρνει κι ἀκουμπάει

Στὸ πρόσωπο βλέπουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο,
καὶ λένε μ’ ἀναστεναγμὸ μεγάλο:

«Ἀπὸ μιὰ κόρη τρυφερὰ ἀγαποῦμαι,
γιαυτὸ τώρα πεθαίνοντας λυποῦμαι».

«Ἔχω χτήματα πολλά, σπίτια, δάση,
κ’ ἡ νύχτα ἔτσι νωρὶς θὰ μὲ σκεπάση».

«Δὲν ἔχω πάρεξ τὸ Θεὸ τοῦ κόσμου,
μὰ πόσο μὲ φοβίζει ὁ θάνατός μου!»

Καὶ καθὼς μὲ τἄλογα προχωροῦνε,
τρία κοράκια γύρω τους πετοῦνε.

Τοὺς μοιράζονται, κρώζοντας καθένα:
«Δικοί σας οἱ δυό, κι ὁ τρίτος ἐμένα».

Nikolaus Lenau

Εἶμαι σὰν κάποιο βασιλιὰ σὲ μιὰ σκοτεινὴ χώρα,
πλούσιον, ἀλλὰ χωρὶς ἰσχύ, νέον, ἀλλὰ ἀπὸ τώρα
γέρο, ποὺ τοὺς παιδαγωγοὺς φεύγει, περιφρονεῖ,
καὶ τὴν ἀνία του νὰ διώξη ματαιοπονεῖ
μ’ ὅσες μπαλλάντες ἀπαγγέλλει ὁ γελωτοποιός του.
Τίποτε δὲ φαιδρύνει πιὰ τὸ μέτωπο τοῦ ἀρρώστου,
οὔτε οἱ κυρίες ἡμίγυμνες, ποὺ εἶν’ ἕτοιμες νὰ ποῦν,
ἂν τὸ θελήση, πὼς πολὺ πολὺ τὸν ἀγαποῦν,
οὔτε ἡ ἀγέλη τῶν σκυλιῶν, οἱ ἱέρακες, τὸ κυνήγι,
οὔτε ὁ λαός, προστρέχοντας, ἡ πόρτα ὅταν ἀνοίγει.
Γίνεται μνῆμα τὸ βαρὺ κρεββάτι του, κι αὐτός,
χωρὶς ἕνα χαμόγελο, σέρνεται σκελετός.
Χρυσάφι κι ἂν τοῦ φτιάνουν οἱ σοφοί, δὲ θὰ μπορέσουν
τὸ σαπισμένο τοῦ εἶναι του στοιχεῖο ν’ ἀφαιρέσουν,
καὶ μὲ τὰ αἱμάτινα λουτρά, τέχνη ρωμαϊκή,
ἰδιοτροπία τῶν ἰσχυρῶν τότε γεροντική,
νὰ δόσουνε θερμότητα σ’ αὐτὸ τὸ πτῶμα ποὺ ἔχει
μόνο τῆς Λήθης τὸ νερὸ στὶς φλέβες του καὶ τρέχει.

Charles Baudelaire

Φύγε τώρα, κομμωτὴ κομητῶν!
Χόρτα στὸν ἄνεμο καὶ τὰ μαλλιά σου.
Φωσφορισμοὺς θ’ ἀφίνουν τὰ βαθιά σου,
ἄδεια μάτια, φωλιὲς τῶν ἑρπετῶν.

Κρίνοι, μυοσωτίδες, ἄνθη τῶν
τάφων, θὰ γίνουνε μειδίαμά σου.
Φύγε τώρα, κομμωτὴ κομητῶν!

Δοξάρια σιωπηλὰ τὰ κόκκαλά σου.
Τὸ βαρὺ πιὰ μὴν κάνεις. Τῶν ποιητῶν
τὰ φέρετρα παιχνιδάκια, στοχάσου,
εἶναι κι ἀθύρματα νεκροθαπτῶν.
Φύγε τῶρα, κομμωτὴ κομητῶν!

Tistan Corbière